Nasz profil

Nasz profil

        • bhfjlidjbdfghbnlkdf

        • 28 października 2013 12:05 | Aktualności

          X finał konkursu plastycznego „MÓJ KOŚCIÓŁ NA POMORZU”.

           

          W dniu 26 października 2013r. w kościele św. Maksymiliana Kolbego w Słupsku odbył się jubileuszowy X finał konkursu plastycznego „ MÓJ KOŚCIÓŁ NA POMORZU”. Konkurs zorganizowany był przez Wydział Katechetyczny Kurii Biskupiej w Koszalinie, Słupski Klub Przyjaciół „Niedzieli”, Klub Inteligencji Katolickiej w Koszalinie, Katolickie Stowarzyszenie „Civitas Christiana” w Słupsku oraz Parafię św. Maksymiliana Kolbego  w Słupsku.

          Z całej diecezji koszalińsko – kołobrzeskiej nadesłano 1308 prac konkursowych ze szkół podstawowych, gimnazjalnych i licealnych. Prace wykonane były różnymi technikami – rysunek i grafika, malarstwo, rzeźba i techniki mieszane. Jury postanowiło w każdej technice nagrodzić 12 prac, łącznie 48 prac. Przewodniczący Jury dr Zygmunt Wujek ogłosił, że ze względu na wysoki poziom prac konkursowych wszystkie nagrodzone prace uznano za równorzędne.  Dodatkowym kryterium oceniania był również wiek uczestników. Dzieci i młodzież biorące udział w konkursie  podzielono na trzy grupy wiekowe: do 9 lat, od 10 do 13 lat i powyżej 13 lat.

          Laureatką konkursu „MÓJ KOŚCIÓŁ NA POMORZU” z Gminy Świeszyno została uczennica klasy V ze Szkoły Podstawowej w Dunowie Karina Ryhanycz. Uroczystego wręczenia dyplomu laureata oraz nagród książkowych dokonali Biskup Edward Dajczak i Ks. Inf. dr Ireneusz Skubiś. Organizatorzy konkursu nagrodzili również nauczycieli katechezy, którzy zachęcili swoich podopiecznych do udziału w konkursie. W imieniu Pani Beaty Górskiej dyplom z podziękowaniami i życzeniami sukcesów w pracy dydaktyczno – wychowawczej odebrała Karina Ryhanycz.

          Opracowała Monika Ryhanycz

           

           

          Przeczytano: 21 razy.|Wydrukuj|Poleć znajomemu|Do góry

           

          Zdjęcia:

           

           

           

           

           


          Rady dla rodziców
           

          10 porad dla rodziców, dotyczących bezpiecznego korzystania z Internetu

          1. Odkrywaj Internet razem z dzieckiem. Bądź pierwszą osobą, która zapozna dziecko z Internetem. Odkrywajcie wspólnie jego zasoby. Spróbujcie znaleźć strony, które mogą zainteresować Wasze pociechy, a następnie zróbcie listę przyjaznych im stron (pomocny będzie edukacyjny serwis internetowy –www.sieciaki.pl). 
          Jeśli Wasze dziecko sprawniej niż Wy porusza się po Sieci, nie zrażajcie się – poproście, by było Waszym przewodnikiem po wirtualnym świecie. 

          2. Naucz dziecko podstawowych zasad bezpieczeństwa w Internecie. Uczul dziecko na niebezpieczeństwa związane z nawiązywaniem nowych znajomości w Internecie. Podkreśl, że nie można ufać osobom poznanym w Sieci, ani też wierzyć we wszystko co o sobie mówią. Ostrzeż dziecko przed ludźmi, którzy mogą chcieć zrobić im krzywdę. Rozmawiaj z dzieckiem o zagrożeniach czyhających w Internecie i sposobach ich unikania. 

          3. Rozmawiaj z dziećmi o ryzyku umawiania się na spotkania z osobami poznanymi w Sieci. Dorośli powinni zrozumieć, że dzięki Internetowi dzieci mogą nawiązywać przyjaźnie. Jednakże spotykanie się z nieznajomymi poznanymi w Sieci może okazać się bardzo niebezpieczne. Dzieci muszą mieć świadomość, że mogą spotykać się z nieznajomymi wyłącznie w towarzystwie przyjaciół, dorosłych i zawsze po uzyskanej zgodzie rodziców. 

          4. Naucz swoje dziecko ostrożności przy podawaniu swoich prywatnych danych. Dostęp do wielu stron internetowych przeznaczonych dla najmłodszych wymaga podania prywatnych danych. Ważne jest, aby dziecko wiedziało, że podając takie informacje, zawsze musi zapytać o zgodę swoich rodziców. Dziecko powinno zdawać sobie sprawę z niebezpieczeństw, jakie może przynieść podanie swoich danych osobowych. Ustal z nim, żeby nigdy nie podawało przypadkowym osobom swojego adresu i numeru telefonu.

          zym jest integracja?  

           

          By integracja mogła odnieść sukces wymaga spełnienia określonych warunków. Planowanie i strukturalizacja oddziaływań na dziecko muszą być wystawione na konkretne bodźce stymulujące. Dziecko w naszej szkole jest zachęcane i motywowane do przejawiania własnej aktywności. Nauczyciel odgrywa w tym procesie czynną rolę, modeluje te zachowania dobrze znając potrzeby i możliwości dziecka. W tym układzie to nauczyciel wybiera i daje dziecku zadania, oczekuje że dziecko ja wykona. I tak w klasie, liczącej 18-20 dzieci każde z nich ma różne potrzeby i nauczyciel je uwzględnia. W sytuacji dziecka niepełnosprawnego, które gorzej widzi, słysz rozumie, to przecież nauczyciel nauczyciel dostosowuje zadania do możliwości dziecka, uwzględniając jego specyficzne cechy i ograniczenia. Uwzględnianie tej dziecięcej różnorodności to nowy sposób podejścia do edukacji w grupie zróżnicowanej. Nie uwzględnienie w nauczaniu tego, iż dzieci mają różne uwzględnienia językowe, fizyczne, matematyczne, komunikacyjne; stawianie wszystkim jednakowych wymagań stanowi o zaniedbaniu możliwości pedagogicznych. W grupie dzieci niepełnosprawnych też są dzieci z różnymi uzdolnieniami i pomimo swoich ograniczeń w jednej dziedzinie, mogą być dobre w innej. Ale należy też pamiętać, że brak w jednej dziedzinie może wpływać na inną, np. dziecko z trudnościami językowymi często słabiej nawiązuje kontakty z innymi. w procesie kształcenia i przy doborze zadań uwzględniamy więc potrzeby dzieci oraz powiązania między różnymi aspektami funkcjonowania dzieci, żeby nauczanie było skuteczne i wspierało ich rozwój.

          Nauczyciel podkreśla wkład każdego ucznia, gdyż wykonanie nawet części zadania ma wartość.
          Dużą rolę w klasach integracyjnych w naszej szkole odgrywają zajęcia o charakterze wychowawczym, które tworzą klimat i atmosferę szkoły. bo tak naprawdę szkoła jest takim miejscem, gdzie dzieci - oprócz nauki - mogą wejść ze sobą w swobodne relacje. Odnajdują wówczas swoją tożsamość i uczą się artykułować swoje potrzeby. Te żywe więzi międzyludzkie powstają z odkrycia, kim jest jedna osoba dla drugiej, rodzą się z radości jaką odnajdują dzieci we wzajemnym byciu ze sobą, z poczucia iż mogą sobie pomóc i rzeczywiście pomagają "przejść przez każdy dzień". N